(فرصتی برای اندیشیدن)
روزی مورچه ای دانه درشتی برداشته بود و در بیابان می رفت.
از او پرسیدند:کجا می روی؟
گفت: می خواهم این دانه را برای دوستم که در شهری دیگر زندگی می کند ببرم.
گفتند:واقعا که مسخره ای!تو اگر هزار سال هم عمر کنی نمی توانی این همه راه را پشت سر بگذاری و از کوهستانها بگذری تا به او برسی.
زمینش، آسمونش، هواش... انگار با همه جا فرق داره...
وقتی قدم اونجا میذاری یه نیروی ملکوتی روحتُ از عمق وجودت بیرون میکشه و می بردت اون بالا بالا ها،... جائیکه دست و پات از هرچی تعلق خاطره آزاد میشه...
فرقی نمیکنه که از چه نژاد و رنگ و پوستی باشی ،یا چه لهجه ای داشته باشی... وقتی از ته دل صداش کنی، حتماً جواب می گیری
نمی دونم این چه کرامتیه که تو داری، که هروقت میام پیشت اینقدرسبک می شم ؟؟!
قربونت برم یا امام رضا...
روز میلاد مرا در شب بی سحر ببین!
این روزا فرصت خوبی واسه عاشق شدنه!
سال نو مبارک!
تعطیلات خوش بگذره
به من معنا بده ای یار!...
" ارسطو"
گذشت آن زمانها
حالا دیگر،
بنی آدم ابزار یکدیگرند !
فقط اشاره ای بکن،
با تو تمام می شوم...
